David Ellefson, basista który współtworzył jeden z najważniejszych bandów w historii metalu – Megadeth – po raz trzeci zawitał do niewielkiej Bochni, gdzie od ponad dekady realizowany jest cykl koncertów pod hasłem Bochnia Rocks! Wraz z towarzyszącymi mu muzykami wystąpił tam w czwartek 19 marca.
Pomysłodawcą i organizatorem koncertów z cyklu Bochnia Rocks! jest Piotr Lekki, na co dzień muzyk TSA MNKWL i duetu PiS. Kiedy popatrzy się na listę koncertów, jakie w niewielkim, małopolskim mieście odbyły się przez ostatnie 10 lat, to wierzyć się nie chce, że tak ważni muzycy, którzy grali w największych halach, na największych stadionach i ważnych festiwalach przyjeżdżają do niewielkiej miejscowości na południu Polski, żeby zagrać w kameralnej, małej sali prowincjonalnego kina. Bo właśnie w przytulnym Kinie REGIS najczęściej brzmi muzyka często rozsadzająca ściany historycznego budynku. Co ciekawe ta inicjatywa, co by nie powiedzieć promująca miasto w kraju i na świecie, do dziś jest tworzona przez Piotra z rodziną i grupą przyjaciół bez żadnego wsparcia ze strony lokalnych władz. Cóż – może to i lepiej, aczkolwiek wciąż mnie trochę dziwi, że tak mocna marka, jaką jest nieustający bocheński festiwal gitarowy nie jest wykorzystywana i wspierana w jakiś systemowy sposób…
Jako się rzekło, były basista legendarnego trashowego składu powraca do Bochni praktycznie co rok. Tegoroczna odsłona trasy BASS WARIOR zawitała do nas 19 marca, a Dave w tym roku postanowił przypomnieć wiernym fanom kultowy album „Countdown to Extinction”. Oprócz numerów z tej płyty panowie wykonali między innymi „Angry Again” i „99 Ways to Die”. Oprócz Ellefsona na scenie usłyszeliśmy szalonego herosa gitary rockowej, przesympatycznego Andy’ego Martongelli, drugą gitarę dzierżył w dłoniach Walter Cianciusi – obaj panowie już w Bochni widywani i zawsze witani z niesłabnącym entuzjazmem. Za bębnami zasiadał również stały bywalec bocheńskich koncertów, perkusista znakomity i bardzo żywiołowy, Alessio Palizzi. Zawsze się cieszę widząc go za garami, bo nie dość, że jest niezwykle dynamicznym i punktualnym drummerem, to jeszcze na scenie jest jak wulkan energii, a bębnienie zawsze sprawia mu radość udzielającą się słuchaczom. Etat wokalisty tym razem objął Mattia Fagiolo i to bardzo dobry wybór. Oczywiście po koncercie zdarzyli się maruderzy narzekający „że co Mustaine to Mustaine”. No owszem, a co Fagiolo to Fagiolo. Pełna profeska, mocarne gardło, świetny kontakt z publiką która szybko powstała z miejsc i przyodziana w koszulki klubowe do końca trzeciego bisu żywo reagowała na wszystkie elementy rockowego show, jakie panowie zgotowali dopisując kolejną chwalebną kartę w historii Bochnia Rocks!
Zanim na scenie pojawił się Dave z kolegami, wcale udanie z roli suportu wywiązał się kwartet My Absolute Greatest Obsession. Solidne hardrockowe łojenie, basista z punkową zadziornością współpracujący z dobrym bębniarzem, soczyste riffy i fajna energia sprawiła, że z numeru na numer sympatyczna publiczność przysłuchiwała się scenicznym działaniom chłopaków, a kiedy schodzili ze sceny pojawiły się naprawdę rzęsiste oklaski.
Kameralność tych koncertów to spory atut – nie ma tu barierek, odseparowanych garderób i ochroniarzy pod sceną. Muzycy wchodzą na scenę przez publiczność, słucha się ich siedząc bądź stojąc metr od nich i zawsze jest okazja zbić żółwika, strzelić fotkę no i w klinicznych warunkach podziwiać maestrię i wirtuozerię fachowców od instrumentów, jakich zaprasza do Bochni Piotr Lekki. Z drugiej strony trzeba się spieszyć z zakupem biletów, bo REGIS to naprawdę małe audytorium a Bochnia Rocks! dorobiło się ekipy stałych bywalców, którzy często na tę okoliczność zjeżdżają do małopolskiego miasteczka z odległych regionów Polski. A do wakacji będą jeszcze trzy powody inne niż zabytkowa kopalnia soli, żeby odwiedzić to miasto wieczorową porą: już w kwietniu ponownie odbędzie się tu przystanek trasy ELECTRIC GUITARLANDS, tym razem oprócz szalonego Michaela Angelo Batio zobaczymy Vinnie’go Moore’a (UFO) i cudownego Rowana Robertsona (DIO), również stałych bywalców cyklu, a zadebiutuje u ich boku Johnny Nasty Boots. W maju ciszej i bardziej kameralnie, bo zawita do nas kolejna postać pomnikowa – wokalista Saxon – Paul Queen. A na końcówkę roku szkolnego do Bochni powróci malowniczy Marco Mendoza, czyli zawodnik związany z Whitesnake i Dead Dasies. Życząc Piotrowi i jego współpracowników wyprzedanych koncertów zapraszam do obejrzenia galerii zdjęć z koncertu Davida Ellefsona i My Absolute Greatest Obsession.
Tekst i zdjęcia: fot. Sobiesław Pawlikowski
