Gdy tylko pada pytanie o czołowych pianistów jazzowych, wśród odpowiedzi na pewno znajdzie się Chick Corea. Ten niemal osiemdziesięcioletni dzisiaj artysta, obecny na światowych estradach od 50 lat, od dekad zaliczany jest do grona najwybitniejszych współczesnych kompozytorów i pianistów jazzowych. Jako żywa legenda jazzu, jest autorem wielu kompozycji, z których sporo zyskało dużą popularność wśród miłośników gatunku, a część wręcz status współczesnych standardów.
Armando Anthony Corea pochodzący z przedmieść Bostonu pierwsze kontakty z jazzem zawdzięcza ojcu, który jako trębacz prowadził dixielandowy band. Mając zaledwie cztery lata Chick Corea zaczął pobierać lekcje gry na fortepianie, a jako ośmiolatek rozpoczął naukę gry na perkusji. Wykształcenie to zdecydowanie wywarło wpływ na na jego późniejszy styl gry, w którym fortepian bywa traktowany jako instrument perkusyjny.
Pierwsze kroki jako sideman stawiał u boku takich tuzów jak Blue Mitchell, Herbie Mann, Stan Getz czy Dizzy Gillespie. Pierwszy krążek pod własnym nazwiskiem – „Tones for Joan’s Bones” Chick Corea wydał w 1966. Dwa lata później nagrał album z Miroslavem Vitousem i Royem Haynes. W tym samym roku (1968) dołączył do zespołu Milesa Davisa. W ciągu dwóch lat stał się jedną z najjaśniejszych postaci tego elektrycznego eksperymentu, a także jednym z liderów rewolucji fusion. Po rozstaniu ze słynnym trębaczem, Corea współpracował m.in. z Dave’m Hollandem i Anthonym Braxtonem.
Pod koniec roku 1971 Chick powołał do życia jedną ze sztandarowych formacji tego gatunku – Return To Forever. Zespół, który do roku 1977 kilka razy zmieniał skład i oblicza, był jednym z tych które w pewien sposób zatarł granice między jazzem i innymi gatunkami muzycznymi. W latach 70. – poza działalnością w ramach grupy Return To Forever – Chick realizował także inne projekty nagrywając płyty solowe czy np. wspólne płyty z Gary’m Burtonem (z którym wydawał później także kolejne wspólne albumy) i Herbie’m Hancockiem.
W połowie lat 80. założył kolejną formację fusion – Chick Corea Elektric Band, a następnie także jej „bezprądową” wersję Chick Corea Akoustic Band. Z każdym z tych zespołów nagrywał i koncertował. W roku 2008 nastąpił krótkotrwały powrót Return To Forever (podobniej jak w 1983), który dwa lata później przekształcił się w dłuższą współpracę. Wspomniany już roku 2008 przyniósł ze sobą także chociażby sześciopłytowy box „Five Trios”, album nagrany w duecie z Hiromi czy powołanie do życia kolejnego zespołu – Five Peace Band.
Jego dyskografia ponad siedemdziesiąt albumów studyjnych (najnowsze to ubiegłoroczne „Antidote” i „Trilogy 2”), które Chick Corea nagrał jako lider, do których doliczyć należy płyty nagrane z różnymi muzykami i zespołami, wydawnictwa koncertowe czy kompilacje. Jak łatwo zgadnąć, liczba kompozycji Corei, które przez wszystkie te lata pojawiły się na jego krążkach jest trudna do ogarnięcia.
Prezentowana poniżej dziesiątka jest zatem jedynie próbą wglądu w twórczość Chicka. Trudno wskazać jednoznacznie najsłynniejsze czy najbardziej poważane kompozycje, tym niemniej postanowiliśmy wybrać z obszernego katalogu dziesięć kompozycji reprezentujących różne okresy działalności słynnego pianisty i kompozytora (w przypadkowej kolejności):
1) „Spain”
2) „Armando’s Rhumba”
3) „Got A Match?”
4) „La Fiesta”
5) „No Mystery”
6) „Windows”
7) „Capitan Senor Mouse”
8) „Eternal Child”
9) „Light Years”
10) „Straight Up and Down”
Więcej informacji o Chicku Corei można znaleźć na stronie internetowej chickcorea.com.
zdjęcie główne: Chick Corea podczas koncertu Chick Corea Akoustic Band w Szczecinie w 2018 roku; fot. Grzegorz Bartczak
